หนึ่งในปัจจัยที่สำคัญที่สุดในการตอบสนองต่อกรณีทางการแพทย์คือเวลาการตอบสนอง โดยทั่วไปแล้ว ความเสียชีวิตส่วนใหญ่เกิดจากผู้ป่วยไม่สามารถไปถึงมือแพทย์ได้ทันเวลา นอกจากนี้ยังรวมถึงการมาถึงของอุปกรณ์การแพทย์ในที่เกิดเหตุ สมองของมนุษย์จะเริ่มเสื่อมลงหลังจากขาดออกซิเจนเป็นเวลา 3 นาที ซึ่งวิธีการขนส่งทางถนนที่หน่วยปฐมพยาบาลใช้อยู่ในปัจจุบันไม่สามารถไปถึงที่เกิดเหตุได้ภายใน 3 นาที ส่งผลให้มีการเสียชีวิตระหว่างการขนส่งหรือก่อนหน่วยปฐมพยาบาลจะมาถึงที่เกิดเหตุ ดังนั้นจึงได้มีการสำรวจการขนส่งอุปกรณ์การแพทย์ด้วยอากาศยานที่ควบคุมด้วยตนเองโดยอัตโนมัติ ซึ่งสามารถทำได้ผ่านการจัดส่งด้วยโดรนที่รวดเร็วกว่าใช้วิธีการทางถนน เนื่องจากอุปกรณ์สามารถบินตรงไปยังที่เกิดเหตุได้ ในโครงการนี้ เราจะสำรวจระบบการส่งมอบทางอากาศสำหรับอุปกรณ์การแพทย์ เช่น เครื่องกระตุ้นหัวใจอัตโนมัติ (AEDs) อุปกรณ์ปฐมพยาบาล และอุปกรณ์การแพทย์ขนาดเล็กอื่น ๆ ที่ร้องขอ เราจะทำสิ่งนี้ผ่านแพลตฟอร์มโดรนของ DJI และแอปพลิเคชัน SDK ของพวกเขา เป้าหมายหลักของโครงการนี้คือการลดเวลาการตอบสนองโดยการใช้โดรนอัตโนมัติเพื่อส่งมอบอุปกรณ์การแพทย์ เราพบว่าโดรนเป็นแพลตฟอร์มที่สามารถส่งมอบเครื่องกระตุ้นหัวใจไปยังผู้ป่วยได้อย่างมีประสิทธิภาพผ่านข้อมูลการบินที่รวบรวมและการทดสอบเบื้องต้น ซึ่งให้แพลตฟอร์มที่ยอดเยี่ยมสำหรับการพัฒนาระบบในอนาคต
หนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ผู้ป่วยทั่วโลกเสียชีวิตมากที่สุดเกิดจากสภาวะหรือโรคที่มีอาการที่ไม่สามารถคาดการณ์ได้และเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เช่น โรคหัวใจขาดเลือด โรคหลอดเลือดสมอง และโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง ผู้ป่วยอาจไม่มีสัญญาณว่าต้องการความช่วยเหลือทางการแพทย์ก่อนที่จะเกิดอาการ ซึ่งทำให้ยากในการตัดสินใจว่าต้องการความช่วยเหลือทางการแพทย์หรือไม่ ตัวอย่างหนึ่งของสถานการณ์นี้คือการหยุดหายใจนอกโรงพยาบาล (OHCA) ซึ่งมีเพียง 8.8% ของผู้ป่วยเท่านั้นที่สามารถกลับบ้านได้ หากไม่มีการตรวจติดตามผู้ป่วยหรือการตรวจติดตามคลื่นไฟฟ้าหัวใจอย่างต่อเนื่อง แทบไม่มีวิธีใดที่สามารถทำนายได้ว่าเมื่อใดที่ผู้ป่วยจะเกิดอาการหยุดหายใจ เนื่องจากอาการที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเหล่านี้ การตอบสนองเพื่อลงมือให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์กับผู้ป่วยในที่เกิดเหตุจะต้องทำอย่างรวดเร็วที่สุด เนื่องจากโอกาสในการฟื้นตัวสมบูรณ์จะลดลงอย่างมากเมื่อเวลาการตอบสนองเพิ่มขึ้น โดยปกติแล้ว โอกาสในการรอดชีวิตในกรณี OHCA ที่มีจังหวะการทำงานของหัวใจที่สามารถช็อกได้จะลดลง 10% ต่อหนึ่งนาที หลังจากขาดออกซิเจน สมองของมนุษย์จะเริ่มเสื่อมลงหลังจาก 1 นาที และเข้าสู่สภาวะเสียหายของเซลล์ประสาทในระดับกว้างภายใน 3 นาที ดังนั้น ช่วงเวลา 3 นาทีนี้จึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง เนื่องจากความตายจะใกล้เข้ามาในเวลา 5 นาที [5] ด้วยเทคโนโลยีการตอบสนองฉุกเฉินในปัจจุบัน เวลาการตอบสนองนี้กำลังถึงขีดจำกัดเนื่องจากปัจจัยจำกัดขนาดใหญ่อย่างการจราจรติดขัดซึ่งทำให้เวลาการตอบสนองไม่แน่นอน [6] เนื่องจากข้อจำกัดเหล่านี้กับเทคโนโลยีรถพยาบาลและการตอบสนองฉุกเฉินในปัจจุบัน โครงการนี้มีเป้าหมายเพื่อสำรวจตัวเลือกการขนส่งอื่น ๆ โดยเฉพาะการขนส่งทางอากาศโดยใช้ยานพาหนะทางอากาศอัตโนมัติหรือโดรน เมื่อเปรียบเทียบกับการขนส่งทางถนน เส้นทางการขนส่งทางอากาศไม่มีข้อจำกัดเรื่องการจราจรติดขัด และเส้นทางสามารถตรงมากขึ้น โดยข้ามการจราจรและแยกที่หนาแน่นทั้งหมด นอกจากนี้ยังปลอดภัยกว่าในการขนส่งอุปกรณ์ เนื่องจากมีปัจจัยที่หยุดการขนส่งน้อยลง สิ่งนี้จะช่วยปรับปรุงเวลาการตอบสนองของอุปกรณ์ต่าง ๆ เช่น AEDs EpiPens และชุดปฐมพยาบาล ซึ่งสามารถใช้งานได้โดยทุกคนในพื้นที่ใกล้เคียง สิ่งนี้อาจถือว่าเป็นการช่วยชีวิตที่สำคัญ
คณะอุตสาหกรรมอาหาร
การใช้น้ำมันพืชซ้ำในการประกอบอาหารส่งผลให้เกิดการเสื่อมสภาพและก่อให้เกิดสารพิษจากปฏิกิริยาออกซิเดชัน การศึกษานี้มุ่งเน้นการเพิ่มเสถียรภาพของน้ำมันพืชโดยใช้เทคโนโลยีคลื่นอัลตราโซนิคร่วมกับการบ่มปลีกล้วย 3 สายพันธุ์ ได้แก่ กล้วยไข่ กล้วยหอม และกล้วยน้ำว้า ซึ่งมีสารประกอบฟีนอลิกและสารต้านอนุมูลอิสระสูง งานวิจัยนี้ศึกษาการฟื้นฟูน้ำมันปาล์มที่ใช้แล้วโดยการบ่มร่วมกับปลีกล้วยที่ผ่านการอบแห้งและบดละเอียด โดยใช้คลื่นอัลตราโซนิคที่อุณหภูมิและระยะเวลาต่างๆ จากนั้นทำการทดสอบคุณภาพน้ำมันที่ได้รับการบ่มผ่านการวิเคราะห์ค่าทางกายภาพ (ปริมาณน้ำอิสระ ความชื้น และค่าสี) ค่าทางเคมี (ค่าดัชนีเปอร์ออกไซด์ ค่าความเป็นกรด และค่าไทโอบาร์บิทูริกแอซิด) และประสิทธิภาพการต้านอนุมูลอิสระ (DPPH, ABTS และ FRAP)
คณะวิทยาศาสตร์
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของสารสกัดจากเมล็ดมะรุม เมล็ดกระเจี๊ยบแดง และเมล็ดมะขาม ในการเป็นสารช่วยตกตะกอนในแหล่งน้ำผิวดินเพื่อการปรับปรุงคุณภาพน้ำ สารสกัดจากเมล็ดมะรุม เมล็ดกระเจี๊ยบแดง และเมล็ดมะขาม เป็นสารตกตะกอนที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและเป็นทางเลือกในการปรับปรุงคุณภาพของน้ำผิวดิน แหล่งน้ำผิวดินมีความขุ่นอยู่ในช่วง 14-24 NTU นำมาทำการตกตะกอนความขุ่นในน้ำด้วยวิธีการทดลองจาร์เทส (Jar test) โดยการใช้สารสกัดจากเมล็ดมะรุม เมล็ดกระเจี๊ยบแดง และเมล็ดมะขาม เป็นสารตกตะกอน (Coagulant) และ เป็นสารช่วยตกตะกอน (Coagulant aid) โดยวิธีการคือนำเมล็ดมะรุม เมล็ดกระเจี๊ยบแดง และเมล็ดมะขามมาบดให้ละเอียด จากนั้นสกัดด้วยสารละลายโซเดียมคลอไรด์ (NaCl) 0.5 โมลาร์ และนำสารสกัดที่ได้มาใช้เป็นสารตกตะกอนเพื่อลดความขุ่นและปรับปรุงคุณภาพน้ำ โดยแต่ละความเข้มข้นใช้ปริมาตรน้ำ 300 มิลลิลิตร ผลการศึกษาบ่งชี้ว่าสารสกัดจากเมล็ดมะรุมที่ความเข้มข้น 2,000 มิลลิกรัมต่อลิตร มีประสิทธิภาพมากที่สุด และมีประสิทธิภาพในการลดความขุ่นประมาณ 73.19% โดยมีค่าใช้จ่าย 0.0309 บาทต่อน้ำ 300 มิลลิตร รองลงมาเป็นสารสกัดจากเมล็ดมะขามที่มีความเข้มข้น 4000 มิลลิกรัมต่อลิตร มีประสิทธิภาพในการลดความขุ่นประมาณ 56.75% โดยมีค่าใช้จ่าย 0.0933 บาทต่อน้ำ 300 มิลลิตร และเมล็ดกระเจี๊ยบแดงที่มีความเข้มข้น 6000 มิลลิกรัมต่อลิตร มีประสิทธิภาพในการลดความขุ่นประมาณ 32.67% โดยมีค่าใช้จ่าย 0.0567 บาทต่อน้ำ 300 มิลลิตร
คณะอุตสาหกรรมอาหาร
ในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ข้าวหอมมะลิโปรตีนสูง มีการใช้สารไฮโดรคอลลอยด์คือ HPMC อยู่ที่ 0, 0.25, 0.5 และ 1% w/v และ MD 10% w/v โดยสารไฮคอลลอยด์นี้มีโปรตีนที่ละลายอยู่ 30% w/v นำไปเคลือบข้าวหอมมะลิดิบ พบว่าปริมาณ HPMC ที่แตกต่างกันส่งผลต่อการยึดเกาะของโปรตีนในข้าว จากนั้นนำสารไฮโดรคอลลอยด์ที่สารมารถยึดเกาะบนได้ดีที่สุดคือ 0.25% w/v นำมาหาหาปริมาณที่เหมาะสมในการเคลือบข้าวที่อัตราส่วน 1:3 และ 1:5 ที่ส่งผลต่อ ปริมาณโปรตีน เนื้อสัมผัส สี การอุ้มน้ำ และการยอมรับทางประสาทสัมผัส